پروردگارا!

 به درگاه تو پناه می آورم و تو نیز پناهم بخش تا موجودی

 آزمند و خویشتن دوست نباشم.

 مگذار که صولت خشم، حصار بردباری مرا در هم بشکند و

حمله ی حسد، مناعت فطرت مرا به خفت و مذلت

فروکشاند .


پروردگارا از خصلت طمع که دنائت آورد و آبرو ببرد،

 از بد خویی که دل دوستان بشکند و به دشمنان نشاط و

 نیرو بخشد،

 از لجاج شهوت که همت های بلند را پست سازد و پرده ی

 عفاف و عصمت چاک زند، به درگاه تو پناه می آورم.


پروردگارا از حمیت های جاهلانه و عصبیت های ناهنجار

 که حرمت انسانیت پاس ندارد و به حریم اجتماعی پای

تعدی و تجاوز بگذارد، به ذات اقدس تو پناه می برم.


پروردگارا روا مدار که سر به دنبال هوس بگذارم و در

ظلمات جهل و ضلال، از چراغ هدایت به دور افتم و بیغوله

 را از شاهراه باز نشناسم.


روا مدار که به خواب غفلت فرو افتم و کیفر غفلت خویش

بینم.

 روا مدار که به خاطر هوس خویش، پای بطلان بر عنوان

حق گذارم و باطل را بر حق برگزینم.


پروردگارا مگذار دامان وجودم به پلیدی های گناه بیالاید و

 مگذار که معصیت ها را هر چه که کوچک باشد کوچک

بشمارم و نسبت به ملاهی و مناهی بی پروا باشم.


وهم چنان روا مدار که طاعت اندک خویش را بسیار ببینم و

به خویشتن ببالم و گردن استکبار و افتخار بر فرازم و به

کیفر این خودبینی و خودپرستی از ادراک فضایل و مکارم

فرو مانم.


به تو پناه می برم و از تو می خواهم که مرا پناه دهی و

آتش نخوت و غرور به خرمن اعمال در نیندازی.


پروردگارا بر بیچارگی ما ترحم فرمای و مگذار که نسبت به

زیر دستان خشم و خشونت روا داریم و بر آنان سخت و

دشوار بگیریم.


آن چنان کن که خاطر زیر دستان ما از ما نرنجد و

زیر دستان ما که در حق ما محبت و مهربانی  روا داشته اند از پاداش

سپاس ما خشنود شوند.


آن چنان کن که قدر نعمت بدانیم و شکر نعمت به جای

آوریم.


پروردگارا به درگاه تو پناه می برم از این که ظالمی را در

مظالم کردارش بستایم یا بدو در کردار ناهنجارش

پشتیبانی و کمک دهم.


به تو پناه می برم از این که مظلومی را در چنگال

ستمکاران  وا بگذارم و تا آن جا که قدرت و قوت دارم، از

حمایتش مظایقت کنم.


به تو پناه می برم که به حق خویش اکتفا نکنم و از حد

خویش پای به در برم و آن چه را شایسته ی من نیست،

تمنا بدارم.


پروردگارا به تو پناه می برم که از آن چه نمی دانم سخن

بگویم و راه جویان راهم چون خویشتن در تیه گمراهی و

 ضلالت سرگردان سازم.


خدایا به درگاه تو پناه می آوریم که هم چون فرو مایگان از

 کار و کردار خویش راضی باشیم و در برابر دیگران،

گردنکشانه

 لب به خود ستایی بگشاییم.


الهی روا مدار که پنهان ما از پیدای ما ناستوده تر باشد و

در ورای صورت آراسته ی ما سیرتی زشت و ناهموار

نهفته باشد...


"یا ارحم الراحمین"

 "صحیفه ی سجادیه"