نغمه هایت با دل من آشناست


ای نگاه خسته ی دیر آشنا


بر دو چشمم خیره شو تا بنگری


شعله های سرکش مهر و وفا


بر دو چشمم خره شو تا بگسلم


بندهای عفت وفرزانگی


مست ومدهوش از شراب آن نگاه


بهر آغوشت کنم دیوانگی


بر دوچشمم هیره شو تا شعله وار


لب بر آن لبهای خاموشت نهم


بوسمت دیوانه و مست و خراب


چهره بر چهرو بناگوشت نهم


در میان بازوانت بی دریغ


جسم سوزان مرا پنهان نما


از تمنای نگاهی پر عطش


پیکر داغ مرا لرزان نما


شاعر من شاعر دیر آشنا


نغمه هایت با دل من آشناست


چنگ در گیسوی افشانم بزن


قلب من دیوانه ی مهرو وفاست


عشق من افسانه ی هر محفلی ست


بی خبر هستی از این دیوانگی


آه اگر دستم به دامانت رسد


داد دل گیرم ازین بیگانگی


شاعر من بر دوچشمم خیره شو


خیره شو بر این دو چشم پر شرر



تا گشایی پرده های راز را


خیره شو ای شاعر من خیره تر



                                               .........................................




بعد از آن دیوانگی ها ای دریغ


باورم ناید که عاقل گشته ام


گوییا او مرده درمن کاینچنین


خسته و خاموش و باطل گشته ام


هردم از آیینه می پرسم ملول


چیستم دیگربه چشمت چیستم؟


لیک در آیینه می بینم که وای


سایه ای هم زانچه بودم نیستم


همچو آن رقاصه ی هندو به ناز


پای می کوبم ولی بر گور خویش


وه که با حسرت این ویرانه را


روشنی بخشیده ام از نور خویش


ره نمی جویم به سوی شهر نور


بی گمان در قعر گوری خفته ام


گوهری دارم ولی آن را زبیم


در دل مردابها بنهفته ام


می روم اما نمی پرسم زخویش


ره کجا؟منزل کجا؟مقصود چیست؟


بوسه می بخشم ولی خود غافلم


کاین دل دیوانه را معبود کیست


او چو در من مرد ناگه هرچه بود


در نگاهم حالتی دیگر گرفت


گوئیا شب با دو دست سرد خویش


روح بی تاب مرا در برگرفت


آه آری این منم اما چه سود


او که در من بود دیگر نیست نیست


می خروشم زیر لب دیوانه وار


او که در من بود آخر کیست کیست؟